Bu çalışma, Osmanlı Devleti’nden Cumhuriyet’e uzanan süreçte Türkiye’nin petrol politikalarının tarihsel arka planını ele almakta; özellikle 1950–1960 yılları arasındaki Demokrat Parti dönemini Petrol politikaları açısından kapsamlı biçimde incelemektedir. II. Abdülhamid döneminde petrolün diplomatik bir denge unsuru olarak kullanılması, Musul meselesi bağlamında erken Cumhuriyet’in enerji politikaları ve Demokrat Parti iktidarıyla birlikte petrol sektöründe ortaya çıkan liberal dönüşüm, arşiv belgeleri, dönemin basını ve resmî raporlar ışığında değerlendirilmektedir.
Demokrat Parti döneminde yürürlüğe giren 1954 Petrol Kanunu, yabancı sermaye ile kurulan yeni ilişkiler, petrol arama faaliyetlerinin genişlemesi ve rafineri yatırımları, Türkiye’nin petrol politikalarında önemli bir kırılma noktası oluşturmuştur. Bu eser, söz konusu dönüşümü tarihsel bağlamı içinde ele alarak Türkiye’nin petrol politikalarının şekillenmesinde Demokrat Parti döneminin belirleyici rolünü ortaya koymaktadır.
