Osmanlı İmparatorluğu’ndan devralınan göç meselesi, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşundan itibaren uluslaşma politikaları ve savaş kayıplarını telafi etme amacıyla merkeze alınmış, özellikle Balkanlar’dan gelen kitlelerle ülkenin demografik yapısı şekillenmiştir. II. Dünya Savaşı sonrasında küresel bir boyut kazanan kitlesel göç dalgaları, Türkiye’yi de etkilemiş, özellikle Bulgaristan’dan gelen Türk azınlığın dramı, ülkenin göçmenleri iskân ve topluma adapte etme konusundaki deneyimini artırmıştır. İşte bu tarihî birikimin üzerine, 14 Mayıs 1950’de iktidara gelen Demokrat Parti (DP) Dönemi (1950-1960), göç olgusunu yeniden gündemine almıştır. Bu dönemde Türkiye; Bulgaristan, Yugoslavya, Yunanistan, Türkistan ve Macaristan’dan gelen, siyasi, ekonomik ve etnik zorluklarla mücadele eden göçmenlere kapılarını açmış; DP’nin yerleştirme politikaları, özellikle Doğu Türkistan’dan gelen Kazak Türklerinin adaptasyon süreci ve 1956 Macar İhtilali sonrası yaşanan göçlerin insani boyutu, bu dönemin Önemli konuları olmuştur. Bu çalışma, Türkiye’nin demografik yapısını etkileyen bu göç dalgalarının, göçmenlerin ekonomik, kültürel ve sosyal adaptasyonunu nasıl etkilediğini detaylıca inceleyerek, yakın tarihimizin bu önemli toplumsal meselesine ışık tutmaktadır.
