TA’BÎR-NÂME

Ta’bîr-nâme, Arapça ta‘bîr ve Farsça nāme sözcüklerinin birleşmesiyle oluşmuş bir kelime olup rüya yorma anlamına gelir. Rüya yorumuyla ilgili eserlere ta’bîr-nâme adı verildiği gibi vâkıa-nâme, düş-nâme, hâb-nâme, güzâriş-nâme, ta’bîrât-ı vâkıât, ta’bîrât-ı rüyâ, rüyâ-nâme, seğir-nâme olarak da adlandırılır.
İnsanlığın varoluşuyla başlayan rüya olgusu ve bu rüyaların yorumları hep me-rak edilen bir konu olmuştur. Mısır, Asur, Yunan gibi eski medeniyetlerde büyücülerin, kâhinlerin en önemli görevlerinden biri de rüya yorumlamak olmuştur.
Kutsal kitaplardan Tevrat, İncil ve Kur’an’da rüya ile ilgili bölümler mevcuttur. Bunlardan hem Tevrat’ta hem de Kur’an’da bahsedilen Hz. Yusuf kıssası en meşhur olanıdır. Hz. Yusuf rüyasında, on bir yıldızla güneşi ve ayı kendine secde eder şekilde görür. Bu rüyayı babası Hz. Yakup’a anlatır. Hz. Yakup rüyayı yorumlayarak Allah’ın ona rüya tabirini öğreteceğini söyler.
Rüya tabiri ile ilgili pek çok eser kaleme alınmıştır. Üzerinde çalıştığımız ta’bîr-nâme bir rüya ve onun tabiri şeklinde düzenlenmiş olup 1929 Trabzon Arak-lı doğumlu merhum İsmail Demir’in şahsî kütüphanesinde bulunan bir mecmuanın 121b-132a varakları arasında yer alır.